الان من حس این گلو دارم که انگار از زیر خاک جوونه زدم. حس خوبیه

سلام. حرفای همه تون آرومم کرد. به قول دوست خوبم مهربان، من که توکل کردم به خدا، پس دیگه نباید نگران هیچی باشم.

امیدوارم ازین به بعد از شادی ها براتون بگم و رو لبتون خنده بیارم!

اولش برام مهم نبود. وقتی خانم پسرداییم (فائزه جون) برای چندمین بار یکیو بهم معرفی کرد، مثل همیشه گفتم نه بابا. اینم مثل بقیه موارده. یا نمیان، یا میان و میرن خبری نمیشه ازشون، یا من نمی پسندم و تموم میشه. 

دیروز مادر و خواهر پسره با پسرداییم و مادرخانمش اومده بودن خونه مون منو ببینن. چند دقیقه ای از اومدنشون نگذشته بود که صدام کردن. شالمو سرکردم و چادرمو گرفتم که برم تو اتاق، یهو مامان فائزه جون اومد دنبالم و گفت چادرو در بیار. به زور شالو هم از سرم در آورد. آخه خیلی باهامون صمیمیه و میدونست منم ناراحت نمیشم از این کارش. گفتم من بدون شال سختمه و داد بهم.

رفتم تو اتاق. مادر و خواهر پسره بلند شدن و باهام روبوسی کردن. احساس خوبی داشتم از دیدنشون چون یه جورایی از جنس خودمون بودن و اهل کلاس گذاشتن و حرفای بیخود نبودن. از همون اول مادرش گفت شما اگر قضیه درست شد، میتونید برید قم زندگی کنید؟ مشکلی ندارید؟ گفتم خب من نمیدونم. باید ببینم شرایط چطور میشه. هرچی خدا بخواد و سرمو انداختم پایین از خجالت! (بچه م خجالتیه خب!)

مادرش شروع کرد در مورد پسرش صحبت کرد. اینکه سربازیشو تهران بود، 4سال تهران تو شرکت کار میکرد و الان دو ماهه  تو یکی از ادارات قم استخدام شده و تا 5سال تعهد خدمت داره که نمیتونه انتقالی بگیره بیاد شمال. 

از اخلاقش گفت که پسر آرومیه و اهل نماز و دعاست و هر روز میره حرم برای زیارت و با تمام وجود شهر قم رو دوست داره. از اینکه سه تا دختر داره و این تک پسره و خیلی دوسش داره ولی با این حال به خودش اجازه نمیده تو زندگیش دخالت کنه و موفقیتش براش خیلی مهمه. ازینکه ازین مادرشوهرا نیست که بخاطر دلش هی پسرشو مجبور کنه خودشو به خطر بندازه و از راه دور بیاد پیشش تا ببینتش و خلاصه از خیلی چیزای دیگه گفت.

اینکه پسرش گفته من نمیگم خانمم حتماً چادری باشه، ولی دلم نمیخواد پوشش نامناسب باشه و به چشم بیاد. اینکه باید درس بخونه و دکتراشو بگیره و دلش میخواد همسرش هم درسشو ادامه بده و ...

قبل اینکه بیان اصلاً دلم راضی نبود. ولی وقتی اومدن، نمیدونم چرا ازشون خوشم اومد! یه جورایی اخلاقشون و آرامششون به دلم نشست. وقتی داشتن میرفتن، گفتن انشالله دفعه بعد با پسرمون میایم. ولی اینکه کی میان رو نگفتن ...

سپردم به امام رضا و حضرت معصومه. نمیدونم چرا با همیشه فرق داشت این بار... شاید باز دچار توهم شدم. شاید نباید زود قضاوت کنم، شاید برن و خبری ازشون نشه، شاید هزاران مسئله پیش بیاد وسطش ولی چیزی که مهمه اینه که ذهنمو درگیر خودش کرده همین الان!

برام دعا کنین که هر طور خیر و صلاحم هست پیش بره

جالبی ماجرا اینه که خواهر همین پسره (طاهره) که الان دانشجوی ارشد حقوقه، 4سال پیش تو فروشگاه اسباب بازی فائزه جون کار میکرد و یه بار که رفته بودم که یکی از دوستای پسرداییم اونجا منو ببینه، طاهره هم خبر داشت و کلی توی این نقشه همراهی کرده بود و بعد رفتن پسره باهم گفتیم و خندیدیم. 

البته اون پسر اون روز منو پسندید و به پسرداییم گفت میخواد بیاد خواستگاری، ولی چند ماه بعد فائزه جون پیگیر شد که چرا نیومد، اظهار داشت که تازه یادش اومد قیافه م با عکسم فرق داشت و بهانه آورد. خلاصه رفت با یکی دیگه ازدواج کرد و سه ماه نشده ازش جدا شد!